Poeh, en toen was het jaar alweer bijna voorbij! Nog twee Kerstdagen en Oud en Nieuw voor de boeg en dan dient 2017 zich alweer aan. 2016 was in vele opzichten een roerig jaar: naast de verkiezingen in de Verenigde Staten, aanslagen in Frankrijk en Duitsland, shit in Aleppo, de Brexit en de hevigste zwartepietendiscussie was dit jaar ook op persoonlijk vlak bepaald niet een jaar dat ongemerkt voorbij is gegaan. Zo kwamen wij er in januari achter dat Nelleke zwanger was. Niet veel later ontdekten we dat het een tweeling zou worden. Na zeventien jaar op diverse adressen in Groningen te hebben gewoond, verkochten we ons huis aan de Johann Faberlaan en verhuisden we – Nelleke was inmiddels hoogzwanger – naar een tijdelijke woning in Leeuwarden en kochten we een huis dat in de zomer van 2017 af moet zijn. In september kwamen Jelte en Jasmijn ter wereld – de leukste, mooiste en liefste baby’s die je je kunt wensen.

Niet heel veel tijd om naar muziek te luisteren dus – al doe ik mijn best om daar wel momentjes voor te vinden. Ik ontdekte in 2016 weinig nieuwe muziek, maar wél veel oude – met name uit de seventies. Crosby, Stills & Nash, alles van Fleetwood Mac en een obsessie met Pink Floyd. De reissues van die laatste zijn briljant. Hoe dan ook: dit jaar geen top 20 of top 16, maar een bescheiden top 10 met het beste van wat ik dit jaar hoorde en kocht.

10 – El Pino & The Volunteers – El Pino & The Volunteers

El Pino & The VolunteersHet was best even stil rond El Pino & The Volunteers. Eén van de beste bands uit de Excelsior-stal nam ruim de tijd voor hun derde album. Gelukkig levert het lange wachten (de vorige plaat kwam in 2009 uit) een plaat op die zeer de moeite waard is. De americana van het debuut is helemaal verdwenen en maakt plaats voor prachtige liedjes met een kop en een staart die zo nu en dan heel vernuftig in elkaar blijken te zitten. De warme stem van David Pino zorgt voor een herkenbaar geluid waar je steeds opnieuw naar terug wilt keren. Nu graag gauw weer de studio in en wacht niet tot 2023 met de volgende plaat a.u.b.

 

9 – The Coral – Distance Inbetween

The Coral was begin deze eeuw één van die bandjes waar de engelse muziekpers laaiend enthousiast mee wegliep. De band werd bestempeld tot vaandeldragers van de gitaar-revival en hun debuutalbum schoot de hitlijsten in. Het in 2010 uitgebrachte ‘Butterfly House’ werd zelfs verkozen tot album van het jaar door de Music Producers Guild. Op dat album stond de briljante single ‘1000 Years’ – bijna een pastiche op de psychedelische folkrock van The Byrds maar toch eigen genoeg om niet afgedaan te worden als na-aperij. De band nam een lange break en kwam dit jaar terug met ‘Distance Inbetween’. De eerder genoemde folkrock met licht psychedelische inslag is nog steeds aanwezig, maar wordt aangevuld met stevigere nummers die op een droney riff gebaseerd zijn – denk aan Queens of the Stone Age. Fijne plaat met mooi artwork dat uiteraard alleen echt tot zijn recht komt op de schitterende uitklaphoes.

8 – Ryley Walker – Golden Sings That Have Been Sung

Ryley WalkerRyley Walker heeft niet stilgezeten in 2016. Zijn tweede album ‘Primrose Green’ verscheen in 2015 (en haalde toen ook mijn jaarlijstje), hij trad overal en nergens op (onder andere met een indrukwekkende set op Take Root) en bracht samen met Charles Rumback een instrumentale plaat op die verscheen op Record Store Day (die plaat haalde de top 10 net niet maar is zeer de moeite waard). Tussendoor vond Walker ook nog de tijd om een set prachtige nieuwe songs te schrijven die hij aan het eind van de zomer uitbracht. Beste nummer is ‘The Halfwit in Me’, dus gaat dat horen. De LP verscheen in een gelimiteerde oplage als roze en mintgroen gekleurde dubbelaar met een 41 (!!!) minuten durende uitvoering van ‘The Sullen Mind’ als bonus. Zelf vindt Ryley Walker deze plaat beter dan de vorige, maar daar ben ik nog niet over uit. Minstens even goed, dat zeker.

7 – Dawes – We’re All Gonna Die

dawesIn 2015 voerde Dawes mijn jaarlijst aan met hun briljante album ‘All Your Favorite Bands’. De verwachtingen die ik van ze had als liveband werden op TakeRoot volledig ingelost – en dat terwijl ze zonder toetsenist speelden, die lag namelijk met een acute blindedarmontsteking in het UMCG. Dawes speelde twee of drie van mijn favoriete liedjes, ik zong alles uit volle borst mee en had een topavond. Dawes kon bij mij niet meer stuk. Ik was best verrast toen ik hoorde dat ze dit jaar al weer een nieuwe plaat uit zouden brengen. Het album werd voorafgegaan door single ‘When the Tequila Runs Out’, een nummer dat gedragen wordt door een fuzzy baslijn. Niet des Dawes, maar wel interessant. ‘We’re All Gonna Die’ schotelt ons een band in transitie voor, een die zoekt naar een nieuw geluid. Immers, ‘All Your Favorite Bands’ was als een culminatie van de sound die Dawes op de voorgaande albums volledig had leren beheersen. Het was een eindpunt. Toch is ‘We’re All Gonna Die’ boven alles een Dawes-plaat, een die laat horen wat mogelijke richtingen voor een volgend album zouden kunnen zijn. Daardoor was het voor mij even wennen en was ik niet direct enthousiast over dit werk. Er mist een soort cohesie tussen de songs die op vorige albums wel aanwezig was. Toch op nummer 7, want ale individuele nummers zijn wel erg lekker.

6 – Bettie Serveert – Damaged Good

Bettie ServeertJaa, Bettie Serveert! Al 25 jaar een van mijn favoriete bandjes. Bettie Serveert was één van de eerste concerten waar ik als middelbare scholier naartoe ging. Met een groep vrienden in de trein naar Groningen, waar we de band zagen spelen in het voorprogramma van Counting Crows. Het voorprogramma was voor mij interessanter dan de hoofdact. Sindsdien heb ik Bettie Serveert nog vaak zien spelen, en ik hoop daar nog vele malen aan toe te voegen. In februari spelen Carol, Peter, Herman en Joppe in Neushoorn in Leeuwarden en daar ben ik zeker bij.

Ongeveer een jaar geleden deden Carol van Dijk en Peter Visser samen met een stel anderen een aantal optredens waarbij ze nummers van The Cure speelden. Dat was briljant, ze kregen de hele zaal aan het dansen met nummers als ‘Boys Don’t Cry’. Die toer heeft zijn invloed gehad op de nummers die voor ‘Damaged Good’ werden geschreven. Dat is het duidelijkst hoorbaar op ‘Brother (In Loins)’, waarvan het gitaargeluid en het riffje niet hadden misstaan op een album van The Cure. Na een periode waarin Bettie Serveert wat zoekende leek, bewezen ze met ‘Pharmacy of Love’ (2010) en ‘Oh Mayhem’ (2013) dat ze het Heilige Vuur nog niet kwijt zijn. Damaged Good is de derde plaat op rij die dat bevestigt.

5 – Turin Brakes – Lost Property

Turin BrakesIk was Turin Brakes al een tijdje uit het oog verloren. De band – toen nog een duo bestaande uit Olly Knights en Gale Paridjanian – gold samen met bands als Starsailor, Elbow en Kings of Convenience aan het eind van de jaren ’90 als een van de voortrekkers van de ‘New Acoustic Movement’ en maakte met ‘The Optimist LP’ een van de mooiste herfstplaten in mijn collectie. Akoestische gitaren, prachtige samenzang: mij krijg je er wel warm voor. Na hun tweede album – dat overigens ook erg goed was – verloor ik mijn interesse een beetje, Turin Brakes kwam met meer van hetzelfde.

Inmiddels is Turin Brakes geen duo meer maar een viertal. Nog steeds maken ze popliedjes die zwaar leunen op de samenzang van Knights en Paridjanian, maar om de een of andere reden pakken de liedjes mij nu wel weer. Luister bijvoorbeeld naar ‘Save You’, dat met een partij strijkers nét niet over de top gaat, of naar het opgetogene ‘Keep Me Around’. Fijn, zo’n fris album van een leuke band.

4 – Monomyth

MonomythMonomyth speelt een heavy mix van spacerock en kraut. Het gezelschap uit Den Haag sluit met ‘Exo’ een drieluik af dat verder bestaat uit ‘Monomyth’ (2013) en ‘Further’ (2014). “Soms rustig en proggy, zoals in het kwartier durende openingsnummer, maar vaker heerlijk door denderend, met een zelfs dansbare groove”, aldus de vrienden van Elpee Groningen. Wat is er beter dan krautrockende space-exploraties op je draaitafel? Juist – de live-ervaring. Want dan zijn ze op hun best. Dikke vette aanrader dit.

 

3 – Treetop Flyers – Palomino

Treetop FlyersZe komen uit Engeland, maar klinken alsof ze zo van de Amerikaanse Westcoast hadden kunnen komen. Treetop Flyers maakt eerlijke folkrock met een heel licht San Francisco-seventies sausje. Zanger Reid Morrisson zingt met veel emotie over gebeurtenissen in zijn leven, zoals de dood van zijn vader en een gestrand huwelijk. De plaat werd gemixt door Jonathan Wilson, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Voor de audioliefhebber: de dubbelelpee is geperst op twee zware plakken vinyl en klinkt – zoals alles waar Wilson zich mee bemoeit – als een klok. Blind kopen als je van 70’s indie folk-rock-americana (???) houdt.

 

2 – Radiohead – A Moon Shaped Pool

RadioheadWat kan ik nog zeggen over ‘A Moon Shaped Pool’ dat al niet honderden voor mij hebben gezegd? Het negende studioalbum van Radiohead staat immers in menig jaarlijstje en moet vaak alleen Bowie’s ‘★’ boven zich dulden. Het is een prachtige plaat die godzijdank een stuk organischer klinkt dan The King of Limbs uit 2011. Trager ook, met lang uitgesponnen melodieën die allemaal niet erg vrolijk van aard zijn – maar daar kom je ook niet om bij Radiohead.

Het is lang geleden dat ik zo enthousiast uitkeek naar een nieuwe release. De band speelde het spel dan ook (wederom) fantastisch, met alle social media en de website die langzaam op wit gingen – alsof er met een schone lei begonnen werd. Thema’s als dood (Yorke’s ex-vrouw blijkt ongeneeslijk ziek) en verlating (de scheiding) onderstrepen die noodzaak om vanuit niets opnieuw te beginnen.

Fans werden eerst getrakteerd op ‘Burn the Witch’ een geweldige song die begint met een ronkende bas en puntige strijkpartijen. De bijbehorende videoclip moet je echt even gaan zien, die is prachtig gemaakt. Het nummer is qua toon niet erg representatief voor de rest van de plaat, maar het gebruik van strijkers vind je wel over de hele plaat terug. Dat is duidelijk de inbreng van gitaris Jonny Greenwood, die ervaring opdeed met diverse soundtracks voor films.

Koop als het even kan (rib uit je lijf, I know…) de special edition: een werkelijk subliem vormgegeven boekwerk met vele pagina’s artwork én een bonus-cd waar het nummer ‘Spectre’ op staat. Radiohead schreef het als inzending voor de gelijknamige Bond-film, maar het werd uiteindelijk niet gekozen.

1 – The Jayhawks – Paging Mr. Proust

The JayhawksDe verrassing van het jaar wat mij betreft, deze plaat van The Jayhawks. Ik kende ze natuurlijk wel van ‘Hollywood Town Hall’, het doorbraakalbum met ‘Take Me With You (When You Go)’, maar daar vond (en vind) ik verder weinig van. ‘Paging Mr. Proust’ is mede geproduceerd door Peter Buck van R.E.M. en zodoende had ik er al van gehoord, maar ik had er nog weinig aandacht aan besteed. Tot ik op een dag een mooi liedje uit de radio hoorde komen bij mijn collega en hem vroeg wat het was. Het bleek dus The Jayhawks te zijn. De plaat staat vol puntige janglepop liedjes in de traditie van R.E.M. en The Byrds. Allemaal even goed.

Jaarlijstje 2016
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail
Getagd op:                                    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *