Goede tradities moet je in ere houden. Daarom ook aan het eind van dit jaar weer een jaarlijstje met daarin mijn favoriete albums van 2015. Dit jaar heb ik er zestien geselecteerd waarvan ik vind dat je ze zou moeten horen. Waarom 16? Omdat het kan. En omdat ze dan mooi vier bij vier in een vierkantje passen. Eerder gaf ik je al de onderste acht van de lijst, maar dit zijn de acht die nóg mooier waren: de crème de la crème van muzikaal 2015.

8 – Jacco Gardner – Hypnophobia

acco Gardner - Hypnophobia

Het tweede album van Jacco Gardner werd voorafgegaan door single Find Yourself, een nummer met een vrij catchy refrein dat al na een of twee keer draaien in je hoofd blijft hangen. Het bleek de perfecte brug te vormen tussen Hypnophobia en debuutplaat Cabinet of Curiosities: de barokke pop die aan vroege Pink Floyd doet denken (met Syd Barrett) is nog steeds aanwezig, maar qua productie is alles een stuk filmischer. Met name de instrumentale stukken op Hypnophobia doen denken aan horrorfilms uit de jaren ’50. De plaat is in Nederland verschenen op kanariegeel vinyl, in de UK op wit vinyl en in de VS op rood vinyl. Die laatste heb ik dan helaas niet ;-).

7 – Israel Nash – Israel Nash’s Silver Season

Israel Nash's Silver Season

Wat te zegen over het nieuwe album van Israel Nash? Hij nam het op in zijn eigen studio die hij zelf bouwde in zijn woonplaats met de prachtige naam Dripping Springs in Texas. Midlake-gitarist Joey McLellan is ook weer van de partij. Zijn herkenbare spel drukt een prachtig stempel op de door Neil Young en Stephen Stills geïnspireerde mix van folk, alt. country en psychedelica. Liefhebbers van Pink Floyd moeten overigens even luisteren naar de cover van Fearless die Israel Nash opnam. Staat niet op het album, maar is wel erg de moeite waard. Staat hier op Soundcloud.

6 – David Gilmour – Rattle That Lock

David Gilmour - Rattle That LockDavid Gilmour - Rattle That Lock

Als je bijna 70 bent en je weet nog een goede plaat te maken, dan verdien je respect. Niet dat David Gilmour dat niet allang had verdiend natuurlijk, maar toch. Toch is ‘goed’ alleen niet goed genoeg om op nummer zes in mijn jaarlijst te komen. Rattle that Lock is een héél goede plaat. Vrij autobiografisch van aard: Gilmour kijkt terug op zijn leven en daarmee natuurlijk ook op zijn muzikale carrière als gitarist en zanger van Pink Floyd, meer in het bijzonder de recente dood van toetsenist Rick Wright, die in het prachtige A Boat Lies Waiting nog één maal te horen is. De achtergrondzang van Graham Nash en David Crosby maken het een heel bijzonder In Memoriam. Enige minpuntje: het jazzy The Girl in the Yellow Dress. Op zich geen slecht nummer, maar het misstaat qua stijl nogal.

5 – Band of Gold – Band of Gold

Band of Gold

Ik ben een groot fan van Instagram. Er is een vrij grote community van mensen die er net als ik van houden om plaatjes te draaien en zo nu en dan ontdek je op die manier wel eens nieuwe muziek. Vorig jaar ontdekte ik via een vriendelijke Noor de band Captain Walker (uit Noorwegen) en via deze zelfde vriendelijke Noor heb ik nu weer een band uit Noorwegen leren kennen: band of Gold. Nog meer dan Haim is Band of Gold een opvolger van Fleetwood Mac: zomerse Westcoast harmonieën, volwassen popsongs die van country naar avant-gardistische jazz en van Broadway piano naar hoekige New Wave schieten. Of die een combinatie van Pinball Wizard-riffs met proggy elektronica samensmelten. Fascinerende plaat die de grenzen van de pop opzoekt zonder één moment geforceerd te klinken.

4 – Father John Misty – I Love You, Honeybear

Father John Misy - I Love You, Honeybear

Het gebeurt niet zo vaak, maar als het gebeurt dan is het bijzonder: een live-optreden dat zó goed is dat het een meerwaarde geeft aan de nummers die gespeeld worden. Ik zal eerlijk zijn: ik heb tot voor kort steeds getwijfeld of ik I Love You, Honeybear wel écht goed vond. Niet alle liedjes landden echt. Na een bezield optreden in Paradiso wist ik precies hoe de songs écht bedoeld waren, wat écht de bedoeling van Joshua Tillman was toen hij ze schreef. Het fantastische concert hielp me dit kunstwerk beter te begrijpen (waarvoor nogmaals dank, Alexander!). Er zijn meer mensen die dit album hoog in hun jaarlijstjes hebben staan. Die mensen moeten vooral even luisteren naar Elton John’s Honky Chateau. Want dat is waar Vader Johannes de mosterd (deels) vandaan heeft gehaald.

3 – Pauw – Macrocosm Microcosm

Pauw - Macrocosm Microcosm

Hoe snel kun je als band evolueren? Het is nog maar kort geleden dat ik Pauw zag in het voorprogramma van Elephant Stone (Hedon, Zwolle). Toen was ik ook al gecharmeerd van deze jonge gasten, maar het was allemaal nog wel heel pril – de vader van één van de jongens stond in de zaal te wachten tot hij ze weer terug kon chauffeuren – en de performance van zanger/gitarist Brian Pots was toen dusdanig introvert dat je het idee kreeg dat hij liever ergens anders wilde zijn. Hoe anders was dat al de tweede keer dat ik ze zag, nu niet meer als voorprogramma, maar op eigen benen in Simplon. Een uitverkocht Simplon. Het verschil kon niet groter zijn: er stond een band die zichzelf en het songmateriaal vertrouwde. De release van het debuutalbum liet nog even op zich wachten, maar met een prima EP op zak bleek Pauw zich al te kunnen bewijzen. Niet hee lang daarna verscheen Macrocosm Microcosm. De beste nummers van de EP werden hergebruikt (vind ik jammer), aangevuld met nieuw materiaal. Geweldig materiaal. Een geweldige debuutplaat die ongetwijfeld hoge ogen gaat gooien in het buitenland. Ga ze zien als ze in de buurt zijn.

2 – Tame Impala – Currents

Tame Impala - Currents

Ik ben geen man van dansplaten. Toch is Michael Jacksons Thriller een van mijn favoriete platen ooit. Ook Random Access Memories van Daft Punk vind ik geweldig. En Currents is de Thriller van 2015. Misschien wel van dit decennium. Of deze eeuw, wat dan weer gelijkstaat aan dit millennium. Ja, Tame Impala maakte de Thriller van dit millennium. Maar dan met beter artwork. Want Currents mag dan tweede geworden zijn in dit lijstje van beste albums van 2015, ze winnen wat mij betreft glansrijk de prijs voor Beste Albumhoes van het Jaar. Oh, deze video doet ook mee voor beste video van 2015. Weird, maar wel erg goed.

 

1 – Dawes – All Your Favorite Bands

Dawes - All Your Favorite Bands

Het door held Jonathan Wilson geproduceerde Nothing is Wrong uit 2011 was mijn eerste kennismaking met Dawes. Een geweldige plaat die voor zeker twee derde uit prachtige nummers bestaat. Een veelbelovende band dus. Enigszins teleurgesteld was ik dan ook toen opvolger Stories Don’t End de verwachting maar deels kon inlossen: Dawes kwam met een plaat die klinkt alsof het opnameproces maar moeizaam verliep, het spontane was helemaal verdwenen. Natuurlijk staan ook op Stories…  een paar prachtige nummers, het is niet alsof ze het songschrijven waren verleerd. Maar toch: er miste iets, en ik was bang dat de aan grote carrière die ik Dawes voorspelde en gunde een vroegtijdig einde zou komen.

Die vrees bleek ongegrond. Dawes kwam terug met een album dat heel melancholisch terugkijkt op verloren liefdes en voorbije vriendschappen, maar  dat meteen tegenover iedere traan een mooie herinnering en een hoopvolle gedachte zet, waardoor het niet verzandt in een tranendal. All Your Favorite Bands is Dawes’ meest directe plaat. Je zou zo geloven dat alle nummers in één take in de studio zijn opgenomen zonder overdubs of andere opsmuk. In negen nummers weet Dawes het vertrouwen helemaal te herstellen, de verwachtingen zijn overtroffen. Niet alleen leveren ze met het eenvoudige, maar prachtige titelnummer wat mij betreft de beste song van het jaar, All Your Favorite Bands is ook album van het jaar.

 

 

Jaarlijstje 2015 – deel 2
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Eén gedachte over “Jaarlijstje 2015 – deel 2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *